Rekonstrukcja wczesnośredniowiecznego naczynia użytkowego opracowana na podstawie autentycznego znaleziska z terenu dzisiejszego centrum Gdańsk. Oryginalny fragment pochodzi z poziomu 16/17, datowanego na drugą połowę X wieku, i został odkryty na stanowisku I (wykopy I–V), w obrębie wczesnośredniowiecznego grodziska, w rejonie współczesnych ulic Czopowej, Grodzkiej i Dylinki. Znalezisko związane jest z fazą poprzedzającą wytyczenie miejskiej sieci ulic i trwałej zabudowy.

Zabytek zachował krawędź oraz część brzuśca, co pozwoliło określić formę naczynia. Charakteryzuje się ono szerokim otworem i baniastym brzuścem, typowym dla naczyń przeznaczonych do codziennego użytku kuchennego. Wyraźny wręb na krawędzi umożliwiał zastosowanie pokrywki, zwiększając funkcjonalność naczynia podczas gotowania lub przechowywania żywności.

Źródło: Barbara Lepówna, 1968, Gdańsk wczesnośredniowieczny: Garncarstwo gdańskie w X–XIII wieku, Prace Komisji Archeologicznej w Gdańsku, t. 7, Gdańsk.

Powierzchnię brzuśca zdobią dookolne linie pokrywające znaczną jego część. W górnej strefie widoczne są dodatkowe odciski i kreski prowadzone pod kątem charakterystyczne dla miejscowego warsztatu garncarskiego. Zestaw tych cech odpowiada lokalnej tradycji wytwórczej i wpisuje się w ceramikę zachodniosłowiańskiego kręgu kulturowego.

Na podstawie zachowanego fragmentu wykonano pełną rekonstrukcję naczynia, oddając jego proporcje, detal krawędzi oraz układ zdobienia. Odtworzona forma sprawdzi się jako element wyposażenia kuchni obozowej lub przestrzeni mieszkalnej, wiernie przywołując codzienne praktyki mieszkańców wczesnośredniowiecznego grodu.